Saartje

We vlogen allebei al jaren toen we voor het eerst samen op een reis werden ingedeeld. We werkten in de Royal Class, zij als stess en ik als AP. Je hoeft elkaar dan niets meer uit te leggen en de service loopt vanzelf op rolletjes, dacht ik. Al gauw ontdekte ik echter dat Saartje er wel een heel bijzondere "no-nonsense approach" op na hield.

De oorzaak van haar gedrag kon liggen in het feit dat ze al die CEO's, VIP's en overige bobo's allang van de dineetjes bij haar vader thuis kende. Of gewoon, omdat ze al die etiquette maar onzin vond. Terwijl ik met de passagiers het menu stond door te nemen zag ik haar, vanuit mijn ooghoeken, voorbij schuiven met op haar arm een stuk of tien blikjes opgestapeld. In die blikjes zaten alternatieve hoofdgerechten, voor het geval men niets van zijn gading kon vinden tussen het verse aanbod op het menu.

Ze beval de inhoud van die blikjes van harte aan, het leek wel of we op een markt stonden.

Na het serveren van de maaltijd, ging ze op het crewbankje zitten en haalde een breiwerkje uit haar tas tevoorschijn. Al keuvelend met collega's klikte het gezellige geluid van de naalden boven het lawaai van de motoren uit. Na een tijdje stond ze op en ging de toiletten inspecteren. Deze keer toverde ze uit haar tas een fles Glorix en als een volleerde toiletjuffrouw schrobde ze de kleine kamertjes hygiënisch schoon. Daarna was de pantry aan de beurt. Ze gaf het pantryblad een flinke beurt met JIF om daarna met een restje champagne het oppervlak zo ijverig te bewerken totdat hij glom als een spiegel.

Die Saar ! Aan haar is voorwaar een voortreffelijke interieur-medewerkster verloren gegaan !